بیشترین استفاده تقویم ها در تمدنهای قدیمی مثل ایران و مصر برای کشاورزی بوده است ،که مثلا بدانند چه موقع شروع کاشت محصولاتشون هست ؟ یا کی بارندگی ها یا طغیان رودها و … شروع میشود. در کنار آن اعیاد و مراسم مذهبی هم روزهای ثابتی در طول سال داشتندکه باتقویم دانسته می شد . این تقویم ها بر اساس گردش یکبار زمین به دور خورشید ( تقویم شمسی)،یایکبارگردش ماه به دورزمین (تقویم قمری) بودند ، که بدین ترتیب در سالهای مختلف ماهها دراولی ثابت وبرحسب فصول بودند ، ودردومی متفاوت . دراولی دقت کار منجمان چنان بود که پیش بینی تغییرات اندک در تقویم را نیزمحاسبه وبه دست می دادند . برعکس در سال قمری ارتباطی نظربه اینکه مدت گردش ماه به دور زمین بادیدن چشم غیرمسلح بود ، لذا محاسبه طول یک ماه قمری در ماههای مختلف 29 یا 30 روز درمی آمد ، واین یعنی در مجموع هر سال قمری 10 یا 11 روز از سال شمسی کمتراست ( تفاوت بین 10 یا 11 روز هم در آنست که سال شمسی کبیسه باشد یا نه). این امر باعث میشه که مثلا بعد از 10 سال، تقویم قمری حدود 100 روز که تقریبن برابربا یک فصل سه ماهه میشه از تقویم شمسی عقب بماند ، وباقصول طبیعی سال اختلاف پیداکند .
برچسب:
نویسنده: یاسین فلاح